Rugpijn en (emotionele) vermoeidheid

Gisteren had ik een primeur. Best wel schokkend, eigenlijk. Voor mij dan.

Ik onderging voor de derde keer een voetreflexbehandeling. De eerste twee hadden al veel losgemaakt. Aanleiding om er mee te beginnen waren mijn rugpijn en vermoeidheid. Met mijn energie werd het al na de eerste behandeling snel beter, het ruimt enorm op. Is mijn ervaring, of course.

Gisteren dus de derde keer. De voetreflextherapeute is een fijn mens. Ze weet hoe ik ben geïnteresseerd in betekenis van dingen, kent mijn gevoel voor holisme. Ik vertelde haar hoe alle betekenis en thematiek losgewoeld waren, die met mijn rugpijn en mijn schouders te maken had. En actueel waren geworden, dus.

Deze keer ging ze na welk punt in mijn rug nou precies de grootste problemen geeft. Wervel nummer huppeldepup. Vertelde de betekenis die erbij hoort. Ik liet het op me inwerken. Zo gaat dat meestal bij mij. Er komt iets op mijn pad en ik laat het even op me inwerken, doorzakken in mijn systeem om te zien waar het raakt. Ze vertelde me over een behandeling, die een nog diepere laag kan aanboren, een zg. triggerpoint-behandeling. Het klonk alsof ik dat kan gebruiken.

Want de dingen die er nog zitten in mijn systeem zijn niet bereikbaar meer met gewone middelen, niet meer door te graven, of te zoeken in herinneringen. Hebben niet meer te maken met gebeurtenissen met specifieke mensen, maar zitten er nog wel. Gewoon in mijn systeem. En ik ben er graag mee bezig. Het is leuk om mezelf steeds beter te leren kennen.

Nou, en toen we nog wat zaten na te praten en ze betekenissen van diverse klachten, vooral schouders en rug dus, erbij pakte, zat ik een beetje te zoeken naar wat het me deed. Ik noemde het uiteindelijk: ik wauwel wat in de ruimte. Voelde me een tikje onrustig. Onzeker. Zichtbaar in het zoeken. Anders dan ik hiervoor gewend was. Niet als de zoeker, de onderzoeker, niet als het proefkonijn dat zich beschikbaar stelt voor een ander om een techniek uit te proberen, niets van dit alles. Maar gewoon: Carry, die graag meer over zichzelf wil weten en door een ander iets aangereikt krijg. Carry, de kwetsbare.

Doorgaans vertel ik pas over zoekende perioden als het vinden al bereikt is. Nu was ik bezig te vinden in al mijn kwetsbaarheid. Zichtbaar als zodanig. Uitgenodigd door haar. Op een zachte manier. Vanuit de ruimte die ze me bood.

In bed moest ik er even om huilen. Realiseerde me dat ik me alleen maar zo durfde laten zien door de veiligheid van haar, fijn mens. Hoe onveilig ik me vaak gevoeld heb. En vaak nog me niet uitgenodigd voel om zo kwetsbaar te zijn. Ik zit niet meer te wachten op de volgende, die zegt hoe ik anders moet, dan ik doe.

Het was een fijne aanraking met iets nieuws. Boort nu al een diepere laag aan. En gaat vast nog even door. Benieuwd wat de volgende zal brengen. Ik durf het wel, zou dat niet met iedereen doen. Maar zo is het veilig genoeg. Niet meer: me ergens doorheen duwen, omdat het gewoon niet anders meer kan. Maar op een zachte manier. Haast vanzelfsprekend. Fijn.

Dankjewel !

Carry V.
februari 2010

 
Main page Contacts Search Contacts Search